Week 2 of Mar 2017 • Location : Condo, โชคดีติ่มซำ, มนต์นมสด
ช่วงเวลาหลังจากกลับพัทยา เรายังคงคุยกันต่อเนื่องๆ
แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังกลับมาที่ฉันเริ่มเอะใจว่า มันมีอะไรแปลกไปนะ?!?
ฉันเริ่มรู้สึกว่า เหย นี่มันใช่การเล่นกันเหรอ
ฉันเริ่มรู้สึกว่า เหย นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่
ฉันเริ่มรู้สึกว่า เหย นี่เราจะชอบเขาจริงจังแล้วใช่ไหม
แม้ว่าปากจะยังพูดคุย ชวนไปกินข้าวตามปกติ
จริงจริงก็.....
แค่รู้สึกหิวตอนสามทุ่ม เลยโทรคุยเพื่อออกไปกินติ่มซำที่อีกฟากของเมือง
แค่ดราม่าเรื่องครอบครัวเลยอยากชวนไปเดินเล่นสะพานปิ่นเกล้า
แค่คิดเหี้ยอะไรไม่รู้ว่าไม่อยากกลับ และไม่อยากแยกจาก ก็วนไปซื้อแมคโดนัลถึงสตรีวิทยา
แค่เขาเอ่ยปากว่า ไปนอนห้องก็ได้นะ ดึกแล้ว... ก็ไม่อยากไปส่งบ้าน
ทั้งหมดทั้งมวล ก็พยายามหักใจว่า เหย อย่าถลำไปมากกว่านี้เลย ทั้งหมดมันแค่เล่นๆ
ทั้งคำพูด การกระทำที่เรามีมาตลอด ทุกครั้งเราก็ปฏิเสธกัน และปฏิเสธคนรอบข้างที่แซวได้อย่างมั่นอก มั่นใจ
'ถ้าเล่นไป จนไม่มีใครเอาเค้า จะรับผิดชอบเค้าป่าวเนี่ย' ประโยคที่เธอพูด และอยากตอบไปเหลือเกินว่า 'ให้รับผิดชอบก็ได้นะ'
ฉันยังจำได้ว่าวันอังคาร ตื่นมาถึงกับต้องรีบปรึกษาเพื่อน
ชโลบล
นกกี้
ปิ่น
ใบเตย
...ขอบคุณทุกคนที่รองรับความรู้สึกฉันอยู่เสมอมา
ฉันไม่เคยไม่มั่นใจในชีวิตเท่านี้มาก่อน
ทางเลือกที่ฉันไม่สามารถตัดสินใจเลือกได้ด้วยตัวเอง
1. สารภาพกับเขา และถ้าเขาบอกเล่นๆ เราก็จะเล่นต่อไปได้ แต่เราจะหยุดคิดให้ไกลกว่านี้
2. ไม่สารภาพ เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเรา แต่พยายามหักใจไปด้วยไม่ให้ยุ่ง
3. ทำไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้ต่อไป
ไม่มีเพื่อนรักคนไหนให้คำตอบที่ดีที่สุดกับเราได้ นอกจากตัวเราเอง
เราตัดสินใจลองรอดูสักพัก แม้ว่าใจอยากจะพูดออกไปแค่ไหน
ว่าชอบเธอ.
Comments
Post a Comment