11-13 Feb 2017 • Location : นั่งเล่น, เขาใหญ่
ไม่รู้เพราะอะไร...
เราเล่นกันโดยไม่ตะขิดตะขวงใจ
เราแกล้งกันโดยฉันไม่ได้รำคาญ
เรานั่งเม้าท์กันโดยไม่รู้สึกเหนื่อย
นั่นแหละ!
ขีดความสัมพันธ์มันคงเกินมาถึงจุดที่เป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว
ในความคิดนั้นคือ
อากาศหนาว เป็นห่วงที่เขาบ่นหนาว เลยกอดให้อุ่นได้อย่างสนิทใจ,
อากาศหนาว เป็นห่วงที่เขามือเย็น เลยจับมือมากุมได้อย่างสนิทใจ,
แม้แต่ตอนกลางคืนที่ฉันกำลังหลับตาลง
มีเสียงโวยวายของปัญหาขึ้นมา
เขาวิ่งไปช่วยเหลือ
ฉันจำได้ว่าเสียงเขาเป็นเสียงสุดท้ายในความทรงจำของคืนนั้น
ขีดความสัมพันธ์ของความเป็นห่วงมันเลยมาถึงจุดที่ 'เธอจะกลับบ้านยังไง'
นั่นแหละ!
ไปส่งบ้านครั้งแรก
ไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันครั้งแรก
ไปดูหนังด้วยกันครั้งแรก
เมื่อไหร่ที่อยู่ใกล้เธอ รู้สึกไม่อยากจากไปไหน.
เมื่อไหร่ที่อยู่ห่างเธอ คิดเสมอว่าเมื่อไหร่จะได้ทำงานกันอีก.
Comments
Post a Comment