Chapter 213 : ฉันไม่เข้าใจ

ร้องไห้มาราธอนต่อเนื่องอีกวัน

ไม่เข้าใจว่า...
ทำไมถึงทำความเข้าใจกันไม่ได้
ทำไมถึงเชื่อว่าไม่วันเข้าใจกันหรอก
ทำไมถึงคิดว่ามันเป็นต่างความคิดต่างมุมมอง

ทำไม่ถึงไม่เข้าใจว่า...
เอ้อนิสัยมันขี้ลืม ก็เตือนบ่อยๆ
มันไม่กะตือรือร้น อยากไปก็บอก ระบุวันมาเลย
มันเป็นคนไม่ action งั้นเรา action เองก็ได้

ทำไมถึงเลือกจะปล่อยให้เราคิดเอง?
พอเราลืม ก็มองว่าเราไม่สนใจ
ทำไมถึงเลือกที่จะรอให้ action เอง?
พอเราไม่ action ก่อน ก็กลายว่าเราไม่สนใจ
ทำไมถึงเลือกที่จะไม่คุย เพราะไม่วันเข้าใจ?
พอเราพยายามจะทำความเข้าใจ ทำไมไม่บอก need มา

แค่ทำพูดคำเดียวว่าให้ไปหา อยากเจอ
เราก็จะวิ่งแจ้นไปอย่างเร็วที่สุดแล้ว

การที่ไม่ไปหา ไม่ใช่ไม่คิดถึง ไม่ใช่ไม่อยากเจอ
แต่เราเองก็ไม่รู้ว่าจะไปได้ไหม ไปดีไหม ไปแล้วจะสะดวกเจอไหม ไปแล้วไปทำอะไรกันดี
ไปแล้วไปเจอ 30 วิกลับก็โดนด่าว่าไม่ต้องมาก็ได้
ไปแล้วพาไปเดินห้าง ก็จะโดนว่าน่าเบื่อไหม วันๆ เดินห้าง
ไปแล้วพาไปกินข้าว ก็ไม่รู้จะกินอะไร
ทั้งที่ในใจฉัน พาไปแค่อยู่ด้วยกัน นอนเฉยๆ ที่สวนสาธารณะเรายังมีความสุขเลย

แต่พูดไปทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นคำแก้ตัวโง่ๆ
ที่เธอไม่เข้าใจ