วันนี้ฉันเจอหนังสือเล่มหนึ่ง
Cobalt Blue : ความสัมพันธ์สีควันบุหรี่
โอเค ฉันไม่ได้อ่านมันหรอก แต่ชื่อมันน่าสนใจเสียจนฉันต้องไปหารีวิวมาดูว่ามันจะน่าสนใจสักแค่ไหน
มันพูดถึงความคลุมเครือของความสัมพันธ์
บทสนทนาที่บอกเล่าความไม่ชัดเจนในประสบการณ์ของแต่ละความสัมพันธ์
ซึ่งคนอ่านจะต้องไปคิดวิเคราะห์ต่อกันเอาเอง
แต่ชื่อมันทำให้ฉันต้องหันกลับมองความสัมพันธ์ตัวเอง
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมาะเหลือเกิน
บล็อกนี้เกิดขึ้นด้วยความสัมพันธ์สีหนึ่ง
และตั้งใจจะเก็บความทรงจำเอาไว้ทั้งวันที่ดีและเลวร้าย
เพราะเชื่อว่าเราไม่ได้สีเดียวกันหรอก
แต่แล้วฉันก็ค้นพบว่า เราต่างมีสีมากมายที่ผสมกันเหลือเกิน
มากจนความทรงจำของฉัน มันมักถูกนำมาจดจำในวันที่เจ็บปวด
วันที่เป็นสีเทาขมุกขมัวเสมอๆ
ความรักไม่ได้เป็นสีชมพูสวยงาม ใช่ มันคงไม่มีจริง มันอาจจะดูชมพูแค่เสี้ยว
จากนั้นจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง ที่ฉันคงเรียกมันว่าเป็นสีแห่งเสน่หา
ช่วงเวลาแห่งความเสน่หา อาจจะเรียกว่าเป็นช่วงเวลาที่พิศวาสกันที่สุด
ไม่ใช่แค่โลกสดใส แต่ชีวิตเรามีแค่กันและกันจริงๆ
แล้วสีม่วงมันก็จะเริ่มกลายเป็นสีเทาขมุกขมัวตามกาลเวลา
ความสดใสไม่คงอยู่ตลอดไป
แต่ความรักจะคงอยู่ต่อไปได้ไหม?
เราไม่เข้าใจ เราด่ากัน เราผิดหวังในกันและกัน
แต่อะไรจะทำให้เรายังอยู่เพื่อกันและกัน
ความรักใช่ไหม
ความรักมันพอที่จะทำให้คนคนนึงพยายามเข้าใจอีกคนนึงมากแต่ไหนกัน
ความรักมันอาจจะไม่ทำให้ความสัมพันธ์สีควันบุหรี่กลายเป็นสีชมพู หรือสีแดง
เราอาจจะต้องจม หรือ ทน อยู่กับความสัมพันธ์สีนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกสิ่งไหน
แต่จะวิธีไหน มันคงจะมีทางของมันเองโดยธรรมชาติ สัญชาตญาณ หรือ อุปนิสัย
แล้วความสัมพันธ์สีควันบุหรี่นี้
มันจะทำให้เรามีความสุขกันไปอีกนานแค่ไหนนะ?
Cobalt Blue : ความสัมพันธ์สีควันบุหรี่
โอเค ฉันไม่ได้อ่านมันหรอก แต่ชื่อมันน่าสนใจเสียจนฉันต้องไปหารีวิวมาดูว่ามันจะน่าสนใจสักแค่ไหน
มันพูดถึงความคลุมเครือของความสัมพันธ์
บทสนทนาที่บอกเล่าความไม่ชัดเจนในประสบการณ์ของแต่ละความสัมพันธ์
ซึ่งคนอ่านจะต้องไปคิดวิเคราะห์ต่อกันเอาเอง
แต่ชื่อมันทำให้ฉันต้องหันกลับมองความสัมพันธ์ตัวเอง
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมาะเหลือเกิน
บล็อกนี้เกิดขึ้นด้วยความสัมพันธ์สีหนึ่ง
และตั้งใจจะเก็บความทรงจำเอาไว้ทั้งวันที่ดีและเลวร้าย
เพราะเชื่อว่าเราไม่ได้สีเดียวกันหรอก
แต่แล้วฉันก็ค้นพบว่า เราต่างมีสีมากมายที่ผสมกันเหลือเกิน
มากจนความทรงจำของฉัน มันมักถูกนำมาจดจำในวันที่เจ็บปวด
วันที่เป็นสีเทาขมุกขมัวเสมอๆ
ความรักไม่ได้เป็นสีชมพูสวยงาม ใช่ มันคงไม่มีจริง มันอาจจะดูชมพูแค่เสี้ยว
จากนั้นจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง ที่ฉันคงเรียกมันว่าเป็นสีแห่งเสน่หา
ช่วงเวลาแห่งความเสน่หา อาจจะเรียกว่าเป็นช่วงเวลาที่พิศวาสกันที่สุด
ไม่ใช่แค่โลกสดใส แต่ชีวิตเรามีแค่กันและกันจริงๆ
แล้วสีม่วงมันก็จะเริ่มกลายเป็นสีเทาขมุกขมัวตามกาลเวลา
ความสดใสไม่คงอยู่ตลอดไป
แต่ความรักจะคงอยู่ต่อไปได้ไหม?
เราไม่เข้าใจ เราด่ากัน เราผิดหวังในกันและกัน
แต่อะไรจะทำให้เรายังอยู่เพื่อกันและกัน
ความรักใช่ไหม
ความรักมันพอที่จะทำให้คนคนนึงพยายามเข้าใจอีกคนนึงมากแต่ไหนกัน
ความรักมันอาจจะไม่ทำให้ความสัมพันธ์สีควันบุหรี่กลายเป็นสีชมพู หรือสีแดง
เราอาจจะต้องจม หรือ ทน อยู่กับความสัมพันธ์สีนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกสิ่งไหน
แต่จะวิธีไหน มันคงจะมีทางของมันเองโดยธรรมชาติ สัญชาตญาณ หรือ อุปนิสัย
แล้วความสัมพันธ์สีควันบุหรี่นี้
มันจะทำให้เรามีความสุขกันไปอีกนานแค่ไหนนะ?
Comments
Post a Comment