Skip to main content

Chapter 3 : เพียงแต่คืนนั้น ทุกอย่างบอกฉันว่าต้องพูดความจริง

9 Mar 2017 • Location : Condo

ไม่รู้ต้องโทษใคร...
โทษความปากหนัก ที่เมื่อวันพุธไม่ยอมให้แฟนมานอนห้อง กลับขับรถไปส่งบ้านแทน
โทษฝนฟ้าบรรยากาศที่พูดเฉยว่า วันพฤหัสมานอนห้องสิ แม้จะมีข้ออ้างว่าให้มาทำผม

วันพฤหัสที่ 9 มีนา

เรานอนเล่น เม้ามอยท์กัน
และกำลังจะหลับ 

เรานอนหันหน้ามองกัน

ด้วยวินาทีนั้น ความทรงจำเพียงวูบเดียว ที่ฉันแทบไร้สติ ที่เธอก้มลงมา

มันเหมือนปลดล็อคของความข้องใจทุกอย่าง

สุดท้าย เราสองคนก็คิดเหมือนกันใช่ไหม.


Comments

Popular posts from this blog

Chapter 207 : อยากกอดเก็บเธอไว้ เพราะรู้ไม่นานเธอจะหายไป

ความสุขอยู่หนใด  ใจไม่เคยพบเจอ จนวินาทีนั้นที่เราพบกัน ช่างมีความหมาย ทุกครั้งที่เราพบกัน ทุกครั้งที่เธอยิ้มให้ อยากกอดเก็บเอาไว้ เพราะรู้ไม่นานเธอจะหายไป ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่เรามีปัญหากัน มันเหมือนว่าเธอกำลังจะหลุดลอยไป อาการใจแตกสลายมันคือแบบนี้รึเปล่าก็คงไม่รู้ แตกสลายเพราะความรู้สึกผิดของตัวเอง แตกสลายเพราะความนิสัยเสียของตัวเอง แตกสลายที่ทุกสิ่งที่เราทำร้ายคนอื่น ตอนนี้มันกลับมาทำร้ายตัวเอง แตกสลายที่ในความกลัวว่าเราอาจจะคว้าบางสิ่งที่กำลังจะหลุดลอยไปไม่ได้ คงทำได้แค่ร้องไห้แหละ ร้องไห้ให้หัวใจไม่เจ็บไปมากกว่านี้ รอให้ทุกอย่างเยียวยา อาจจะโชคชะตา หรือสติ ไม่รู้อย่างไหนก่อนกัน จะทำให้ความสุขของ 'เรา' ชัดเจนขึ้นมา

Chapter 213 : ฉันไม่เข้าใจ

ร้องไห้มาราธอนต่อเนื่องอีกวัน ไม่เข้าใจว่า... ทำไมถึงทำความเข้าใจกันไม่ได้ ทำไมถึงเชื่อว่าไม่วันเข้าใจกันหรอก ทำไมถึงคิดว่ามันเป็นต่างความคิดต่างมุมมอง ทำไม่ถึงไม่เข้าใจว่า... เอ้อนิสัยมันขี้ลืม ก็เตือนบ่อยๆ มันไม่กะตือรือร้น อยากไปก็บอก ระบุวันมาเลย มันเป็นคนไม่ action งั้นเรา action เองก็ได้ ทำไมถึงเลือกจะปล่อยให้เราคิดเอง? พอเราลืม ก็มองว่าเราไม่สนใจ ทำไมถึงเลือกที่จะรอให้ action เอง? พอเราไม่ action ก่อน ก็กลายว่าเราไม่สนใจ ทำไมถึงเลือกที่จะไม่คุย เพราะไม่วันเข้าใจ? พอเราพยายามจะทำความเข้าใจ ทำไมไม่บอก need มา แค่ทำพูดคำเดียวว่าให้ไปหา อยากเจอ เราก็จะวิ่งแจ้นไปอย่างเร็วที่สุดแล้ว การที่ไม่ไปหา ไม่ใช่ไม่คิดถึง ไม่ใช่ไม่อยากเจอ แต่เราเองก็ไม่รู้ว่าจะไปได้ไหม ไปดีไหม ไปแล้วจะสะดวกเจอไหม ไปแล้วไปทำอะไรกันดี ไปแล้วไปเจอ 30 วิกลับก็โดนด่าว่าไม่ต้องมาก็ได้ ไปแล้วพาไปเดินห้าง ก็จะโดนว่าน่าเบื่อไหม วันๆ เดินห้าง ไปแล้วพาไปกินข้าว ก็ไม่รู้จะกินอะไร ทั้งที่ในใจฉัน พาไปแค่อยู่ด้วยกัน นอนเฉยๆ ที่สวนสาธารณะเรายังมีความสุขเลย แต่พูดไปทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นคำแก้ตัวโง่ๆ...

Chapter 1 : ยิ่งใกล้กันยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย

4 Mar 2017 • Location : Pattaya การเขียนข้าม chapter ไม่ได้หมายถึงเราลืมเรื่องราวจนเขียนไม่ได้ แต่บางครั้งความรู้สึกที่เริ่มจากติดลบ ก็ก้าวกระโดดสู่เรื่องราวที่ต้องจดจำโดยไม่รู้ตัว เพราะคืนนั้น คืนวันที่ 3 สู่คืนวันที่ 4  แอร์เย็นจัด ฉันให้เธอเขยิบมานอนข้างๆ  จากนอนข้างๆ กลายเป็นเอาขาพาดกัน จากเอาขาพาดกัน กลายเป็นกอดกัน จากกอดกัน กลายเป็นเธอนอนเล่นนิ้ว เล่นหู จากเล่น กลายเป็น... ฉันเริ่มเกิดคำถามว่า ณ จุดนี้คืออะไร มันคงเป็นจุดเริ่มต้น ที่กำลังจะเปลี่ยนผ่านไปสู่ความรู้สึกใหม่ คงไม่มีอะไรบรรยายได้ดีกว่า ยิ่งใกล้กันยิ่งหวั่นไหว.... เรานอนเล่นกันจนตีสาม นอนไปตื่นเช้ามาเราก็ยังเล่นกัน  สิ่งเดียวที่คิดตอนนั้นคือยังไม่อยากไปไหน ยังไม่อยากกลับไปความจริง เหมือนอยู่ในความฝันของอะไรสักอย่าง ที่ฉันตะหงิดๆ แต่ยังคงไม่รู้หัวใจตัวเอง.